Ο φασιστικός παραλογισμός

Από το βιβλίο Η λειτουργία του οργασμού, του Βίλχελμ Ράιχ, M.D., μτφρ. Ασημίνα Παπαχριστοδούλου, εκδόσεις Ρέω, Αθήνα 2015.

Ο Φασιστικός Παραλογισμός

Υπάρχουν άφθονες ενδείξεις που υποστηρίζουν τον ισχυρισμό ότι οι πολιτισμικές αναταράξεις του εικοστού αιώνα καθορίστηκαν από τον αγώνα της ανθρωπότητας να επαναφέρει τους φυσικούς νόμους της σεξουαλικότητας. Ο αγώνας αυτός για φυσικότητα και εναρμόνιση με τη φύση και τον πολιτισμό αντικατοπτρίζεται στις διάφορες μορφές μυστικιστικής λαχτάρας, συμπαντικών φαντασιώσεων, «ωκεάνιων» συναισθημάτων, θρησκευτικής έκστασης και, πάνω απ’ όλα, στην πρόοδο προς τη σεξουαλική ελευθερία. Πρόκειται για αγώνα ασυνείδητο, εμποτισμένο με νευρωτικές αντιφάσεις και άγχη, ο οποίος συχνά εκδηλώνεται με μορφές που χαρακτηρίζουν τις δευτερογενείς διεστραμμένες παρορμήσεις. Η ανθρωπότητα εξαναγκάστηκε επί χιλιάδες χρόνια να αρνηθεί τον βασικό βιολογικό νόμο της και, εξαιτίας αυτής της άρνησης, απέκτησε μια δεύτερη φύση η οποία αντιτίθεται στην πραγματική φύση. Επιθυμώντας να αποκαταστήσει τη βασική βιολογική λειτουργία της και, ταυτόχρονα, φοβούμενη να το κάνει, δεν μπορεί παρά να το κάνει μέσω μιας παράλογης φρενίτιδας.

Κατά την πατριαρχική, αυταρχική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας έγινε προσπάθεια να κατασταλούν οι αντικοινωνικές παρορμήσεις με καταναγκαστικές ηθικολογικές απαγορεύσεις. Με αυτό τον τρόπο ο πολιτισμένος άνθρωπος —αν μπορεί βέβαια να ονομαστεί πολιτισμένος— ανέπτυξε μια ψυχική δομή που αποτελείται από τρία στρώματα. Επιφανειακά, φορά μια τεχνητή μάσκα αυτοελέγχου, ψυχαναγκαστικής ανειλικρινούς ευγένειας, και ψευδοκοινωνικότητας. Η μάσκα αυτή αποκρύπτει το δεύτερο στρώμα, το φροϊδικό «ασυνείδητο» στο οποίο ο σαδισμός, η φιλαργυρία, η λαγνεία, ο φθόνος, οι κάθε είδους διαστροφές κτλ., καταστέλλονται χωρίς ωστόσο να μειώνεται, έστω και στο ελάχιστο, η ενέργειά τους. Το δεύτερο αυτό στρώμα είναι το τεχνητό προϊόν της αντισεξουαλικής κουλτούρας μας και συνήθως συνειδητά βιώνεται ως εσωτερικό κενό και ερήμωση. Κάτω από αυτό, στα βάθη, υπάρχουν και λειτουργούν η φυσική κοινωνικότητα και σεξουαλικότητα, η αυθόρμητη απόλαυση της εργασίας, η ικανότητα για αγάπη. Το τρίτο και βαθύτερο στρώμα, που αντιπροσωπεύει τον βιολογικό πυρήνα της ανθρώπινης δομής είναι ασυνείδητο και προκαλεί φόβο. Αντιτίθεται σε κάθε μορφή αυταρχικής εκπαίδευσης και αυταρχικού ελέγχου. Ταυτόχρονα, είναι η μόνη πραγματική ελπίδα που έχει ο άνθρωπος να δαμάσει κάποια μέρα την κοινωνική δυστυχία.

Όλες οι συζητήσεις επί του ερωτήματος αν ο άνθρωπος είναι καλός ή κακός, κοινωνικό ή αντικοινωνικό πλάσμα, είναι παιχνίδια των φιλοσόφων. Κατά πόσον ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον ή μια μάζα πρωτοπλάσματος, που αντιδρά με περίεργο και παράλογο τρόπο, εξαρτάται από τον βαθμό κατά τον οποίο οι βασικές βιολογικές του ανάγκες εναρμονίζονται ή συγκρούονται με τους θεσμούς που ο ίδιος έχει δημιουργήσει για τον εαυτό του. Αν ισχύει το προηγούμενο, είναι αδύνατον να απαλλαχθεί ο εργαζόμενος από την ευθύνη που φέρει για τη ρύθμιση ή τη μη ρύθμιση της βιολογικής του ενέργειας, δηλαδή για την κοινωνική και ατομική οικονομία της βιολογικής του ενέργειας. Εφόσον όμως δεν κατανοεί πλέον και ουσιαστικά φοβάται τον εαυτό και τους θεσμούς του, ένα από τα πιο ουσιώδη χαρακτηριστικά του είναι να μεταβιβάζει με μεγάλη χαρά την ευθύνη από τον εαυτό του σε κάποιον Φίρερ ή πολιτικό. Είναι ανήμπορος, ανίκανος να είναι ελεύθερος και διψά για εξουσία, επειδή δεν μπορεί να αντιδράσει αυθόρμητα. Είναι θωρακισμένος και θέλει να του λένε τι να κάνει, επειδή είναι γεμάτος αντιφάσεις και δεν μπορεί να βασιστεί στον εαυτό του.

Η καλλιεργημένη ευρωπαϊκή μικροαστική τάξη του δέκατου ενάτου και των αρχών του εικοστού αιώνα, παρέλαβε τις καταναγκαστικές ηθικολογικές μορφές συμπεριφοράς από τη φεουδαρχία και τις έκανε ιδεώδες της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Από την αυγή του διαφωτισμού, οι άνθρωποι άρχισαν να αναζητούν την αλήθεια και να φωνάζουν για ελευθερία. Για όσο καιρό οι καταναγκαστικοί ηθικολογικοί θεσμοί κυβερνούσαν εκ των έξω τον άνθρωπο με τη μορφή νομικών υποχρεώσεων και πίεσης από την κοινή γνώμη, και εκ των έσω ως ψυχαναγκαστική συνείδηση, επικρατούσε μια πλαστή ειρήνη, με περιστασιακές εκρήξεις από τον υπόγειο κόσμο των δευτερογενών παρορμήσεων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι δευτερογενείς παρορμήσεις παρέμειναν αξιοπερίεργα πράγματα, που είχαν μόνο ψυχιατρικό ενδιαφέρον. Εκδηλώνονταν ως συμπτωματικές νευρώσεις, νευρωτικές εγκληματικές πράξεις ή διαστροφές. Όταν όμως οι κοινωνικές αναταραχές άρχισαν να αναδύουν στους λαούς της Ευρώπης τη λαχτάρα για ελευθερία, ανεξαρτησία, ισότητα και αυτοδιάθεση, δημιουργήθηκε ταυτόχρονα και μια εσωτερική ώθηση να απελευθερωθεί και ο ίδιος ο ζωντανός οργανισμός. Ο κοινωνικός διαφωτισμός και η νομοθεσία, η πρωτοποριακή εργασία στον τομέα της κοινωνικής επιστήμης και οι προς την ελευθερία προσανατολισμένες οργανώσεις προσπάθησαν να φέρουν την «ελευθερία» στον κόσμο μας. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο που κατέστρεψε πολλούς καταναγκαστικούς αυταρχικούς θεσμούς, οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες θέλησαν να «οδηγήσουν τους λαούς στην ελευθερία». Αλλά ο ευρωπαϊκός αυτός κόσμος που επιδίωκε την ελευθερία διέπραξε ένα βασικό λάθος εκτίμησης. Δεν κατάφερε να διακρίνει τι είχαν δημιουργήσει κάτω από την επιφάνεια τα χιλιάδες χρόνια καταπίεσης της ζωτικής ενέργειας του ανθρώπου. Δεν κατάφερε να δει την εκτεταμένη, παγκόσμια αναπηρία της νεύρωσης του χαρακτήρα. Η μεγάλη καταστροφή της ψυχικής πανούκλας, δηλαδή η καταστροφή η προκαλούμενη εξαιτίας της παράλογης ανθρώπινης χαρακτηροδομής, σάρωσε μεγάλα τμήματα του κόσμου με τη μορφή της νίκης των δικτατοριών. Ό,τι ελεγχόταν τόσο καιρό από το επιφανειακό επίχρισμα καλής ανατροφής και επίπλαστου αυτοέλεγχου, ξέσπασε από τις ίδιες τις λαϊκές μάζες που επεδίωκαν την ελευθερία: Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης· στον διωγμό των Εβραίων· στην εξαφάνιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στη σαδιστική, λες και επρόκειτο για παιχνίδι, ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων —όπως στην περίπτωση της Γκερνίκα το 1936— από ανθρώπους ανίκανους να νιώσουν τη ζωή παρά μόνο όταν βημάτιζαν με το βήμα της χήνας· στην τεράστια προδοσία των μαζών από αυταρχικές κυβερνήσεις που ισχυρίζονταν ότι αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα του λαού· στον καταποντισμό δεκάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, που αφελώς και απελπισμένα πίστεψαν ότι υπηρετούν κάποια ιδέα· στην καταστροφή ανθρώπινου μόχθου αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, ένα κλάσμα του οποίου θα ήταν αρκετό για να εξαλείψει τη φτώχεια από τον πλανήτη· με λίγα λόγια, ήταν ένας χορός του Αγίου Βίτο[1] που θα επιστρέφει ξανά και ξανά, όσο οι άνθρωποι που εργάζονται και γνωρίζουν δεν καταφέρνουν να εξολοθρεύσουν τη νεύρωση στους ίδιους και στους γύρω τους, τη νεύρωση που αυτοαποκαλείται «υψηλή πολιτική» και τροφοδοτείται από τη χαρακτηρολογική απελπισία των πολιτών της Γης.

Το 1928-30, την εποχή της αντιπαράθεσης με τον Φρόιντ, γνώριζα ελάχιστα για τον φασισμό, όσο ελάχιστα γνώριζε και ο μέσος Νορβηγός το 1939 ή ο μέσος Αμερικανός το 1940. Μόνο το 1930-33 άρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει στη Γερμανία. Βρέθηκα σε μεγάλη σύγχυση όταν σιγά σιγά ανακάλυψα ότι στο ζήτημα του φασισμού εμπεριέχεται το θέμα της διαμάχης μου με τον Φρόιντ. Σταδιακά, κατάλαβα και ότι έτσι έπρεπε να γίνει. Το ζήτημα της διαμάχης ήταν η εκτίμηση της ανθρώπινης δομής και των αντίστοιχων ρόλων που έπαιζαν η ανθρώπινη επιδίωξη της ευτυχίας και ο παραλογισμός της κοινωνικής ζωής. Με τον φασισμό, η ψυχική αρρώστια των μαζών έβγαινε στο προσκήνιο.

Οι αντίπαλοι του φασισμού —φιλελεύθεροι δημοκράτες, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, μαρξιστές και μη μαρξιστές οικονομολόγοι κ.ά.— αναζητούσαν τη λύση του προβλήματος στην προσωπικότητα του Χίτλερ ή στα πολιτικά σφάλματα των διάφορων δημοκρατικών κομμάτων της Γερμανίας. Και στη μία αλλά και στην άλλη περίπτωση, έπρεπε να αναζητήσει κανείς την αιτία του κατακλυσμού της πανούκλας είτε στην αδυναμία συγκεκριμένων ατόμων να καταλάβουν τι συμβαίνει είτε στην αγριότητα ενός μεμονωμένου ανθρώπου. Στην πραγματικότητα, ο Χίτλερ ήταν απλώς η έκφραση της τραγικής αντίθεσης μεταξύ της λαχτάρας για ελευθερία και του φόβου προς αυτήν.

Ο γερμανικός φασισμός έδειξε σαφώς ότι δεν απευθυνόταν στη σκέψη και στη γνώση των ανθρώπων, αλλά στις παιδικές συγκινησιακές τους αντιδράσεις. Ούτε στο πολιτικό του πρόγραμμα ούτε σε κάποια από τις πολλές συγκεχυμένες οικονομικές του υποσχέσεις δεν οφείλεται η άνοδος και η σταθεροποίηση του φασισμού στην εξουσία κατά την περίοδο που ακολούθησε. Ήταν κυρίως η έκκληση σε ένα σκοτεινό, μυστικιστικό συναίσθημα, σε μια αμυδρή, νεφελώδη αλλά εξαιρετικά ισχυρή λαχτάρα. Όσοι δεν το καταλάβαιναν, δεν καταλάβαιναν τον φασισμό, ο οποίος είναι διεθνές φαινόμενο.

Ο παραλογισμός στις πράξεις των μαζών του γερμανικού λαού μπορεί να φανεί στις ακόλουθες αντιφάσεις: Οι λαϊκές μάζες των Γερμανών επιθυμούσαν «ελευθερία». Ο Χίτλερ υποσχόταν μια αυταρχική, αυστηρή δικτατορική ηγεσία, αποκλείοντας ρητά κάθε ελευθερία λόγου. Δεκαεπτά εκατομμύρια από τα τριάντα ένα των Γερμανών ψηφοφόρων έφεραν τον Μάρτιο του 1933 τον Χίτλερ θριαμβευτικά στην εξουσία. Όσοι παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα με ανοιχτά μάτια γνώριζαν ότι οι λαϊκές μάζες ένιωθαν ανήμπορες και ανίκανες να αντέξουν την ευθύνη της επίλυσης των χαοτικών κοινωνικών προβλημάτων εντός του παλαιού πολιτικού πλαισίου και συστήματος σκέψης. Ο Φίρερ έπρεπε να το κάνει και θα το έκανε αντί γι’ αυτούς.

Ο Χίτλερ υποσχέθηκε ότι θα καταργούσε κάθε δημοκρατικό διάλογο. Οι λαϊκές μάζες τον ακολούθησαν σαν κοπάδι. Είχαν κουραστεί από τέτοιου είδους συζητήσεις, επειδή προσπερνούσαν πάντα τις προσωπικές καθημερινές ανάγκες τους, δηλαδή το υποκειμενικά σημαντικό γι’ αυτές. Δεν ήθελαν να ακούν για «προϋπολογισμό» και «υψηλή πολιτική». Ζητούσαν συγκεκριμένη, αληθινή γνώση περί ζωής. Καθώς όμως δεν προσφερόταν, έπεσαν στα δίχτυα μιας αυταρχικής ηγεσίας και της ψευδαίσθησης προστασίας που υποσχόταν.

Ο Χίτλερ υποσχέθηκε να καταργήσει την ατομική ελευθερία και να εγκαθιδρύσει την «εθνική ελευθερία». Οι λαϊκές μάζες αποποιήθηκαν τη δυνατότητα κατάκτησης της ατομικής ελευθερίας για μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, όπως είναι η ελευθερία μέσω της ταύτισης με μια ιδέα. Αυτή η ψευδαίσθηση ελευθερίας τις απάλλαξε από κάθε είδους προσωπική ευθύνη. Λαχταρούσαν μια «ελευθερία» την οποία ο Φίρερ θα κατακτούσε και θα εξασφάλιζε για λογαριασμό τους: την ελευθερία να ουρλιάζουν, την ελευθερία να αποφεύγουν την αλήθεια και να καταφεύγουν στα ψέματα της πολιτικής, την ελευθερία να είναι σαδιστές, την ελευθερία να κομπάζουν —παρά την ασημαντότητά τους— ότι είναι μέλη μιας ανώτερης φυλής, την ελευθερία να προσελκύουν τα κορίτσια με τις στολές αντί του έντονου ανθρωπισμού, την ελευθερία να θυσιάζονται για τον ιμπεριαλισμό αντί στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή, κ.λπ.

Η φασιστική απαίτηση υποταγής δεν θα μπορούσε να σταθεί αν οι λαϊκές μάζες δεν διδάσκονταν να αποδέχονται την παραδοσιακή πολιτική εξουσία και όχι την εξουσία που βασίζεται στην τεκμηριωμένη γνώση. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι ο φασισμός δεν ήταν μια νέα φιλοσοφία ζωής, όπως οι φίλοι του και πολλοί από τους εχθρούς του ήθελαν να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει. Και πολύ περισσότερο δεν είχε καμία σχέση με οποιαδήποτε ορθολογική επανάσταση εναντίον των αφόρητων κοινωνικών συνθηκών. Ο φασισμός είναι απλώς η ακραία αντιδραστική συνέπεια των προηγούμενων αντιδημοκρατικών μορφών διακυβέρνησης, στο πλαίσιο του κοινωνικού μηχανισμού. Ακόμα και η φυλετική θεωρία δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι απλώς η λογική και βίαιη συνέχεια των παλαιών θεωριών περί κληρονομικότητας και εκφυλισμού. Γι’ αυτό οι προς την κληρονομικότητα προσανατολισμένοι ψυχίατροι και οι υπέρμαχοι της παρωχημένης θεωρίας της ευγονικής επιστήμονες ήταν τόσο εύκολα προσβάσιμοι από τη δικτατορία.

Το καινούργιο στο μαζικό φασιστικό κίνημα ήταν το γεγονός ότι η ακραία πολιτική αντίδραση πέτυχε να χρησιμοποιήσει τη βαθιά λαχτάρα των λαϊκών μαζών για ελευθερία. Η φασιστική νοοτροπία δημιουργείται από την έντονη λαχτάρα των λαϊκών μαζών για ελευθερία σε συνδυασμό με τον φόβο της υπευθυνότητας που συνεπάγεται αυτή η ελευθερία, ανεξάρτητα αν η λαχτάρα και ο φόβος αφορά σε κάποιον φασίστα ή σε κάποιον δημοκράτη. Το νέο στοιχείο στην περίπτωση του φασισμού ήταν ότι οι λαϊκές μάζες αποδέχθηκαν και σταθερά εγκαθίδρυσαν την ίδια τους την καταπίεση. Η ανάγκη για εξουσία αποδείχθηκε ισχυρότερη από τη θέληση για ανεξαρτησία.

Ο Χίτλερ είχε εξαγγείλει ότι οι άνδρες πρέπει να υπερέχουν. Η θέση της γυναίκας ήταν στην κουζίνα και στο σπίτι, χωρίς καμία οικονομική ανεξαρτησία, αποκλεισμένη από τη διαδικασία διαμόρφωσης της κοινωνικής ζωής. Οι γυναίκες, η προσωπική ελευθερία των οποίων ήταν επί αιώνες καταπιεσμένη, έχοντας αναπτύξει ιδιαίτερα έντονο φόβο προς την ανεξάρτητη ύπαρξη, ήταν εκείνες που τον επευφήμησαν πρώτες.

Ο Χίτλερ υποσχέθηκε την καταστροφή κάθε σοσιαλιστικής και μικροαστικής δημοκρατικής οργάνωσης. Οι σοσιαλιστικές και μικροαστικές δημοκρατικές λαϊκές μάζες συσπειρώθηκαν γύρω του επειδή, αν και οι οργανώσεις τους μιλούσαν πάρα πολύ για ελευθερία, δεν είχαν καν αναφέρει το δύσκολο πρόβλημα του ανθρώπινου πόθου για εξουσία και την αδυναμία των μαζών στην εφαρμογή της πολιτικής. Είχαν επίσης απογοητευτεί από τη διστακτικότητα των παλαιών δημοκρατικών θεσμών. Η απογοήτευση των λαϊκών μαζών από τις φιλελεύθερες οργανώσεις, σε συνδυασμό με μια οικονομική κρίση και την ακατανίκητη θέληση για ελευθερία, παράγει τη φασιστική νοοτροπία, δηλαδή την προθυμία των μαζών να παραδοθούν σε μια αυταρχική πατρική φιγούρα.

Ο Χίτλερ υποσχέθηκε ολοκληρωτικό πόλεμο εναντίον της αντισύλληψης και του κινήματος για τη σεξουαλική μεταρρύθμιση. Το 1932 στη Γερμανία, υπήρχαν περίπου 500.000 άνθρωποι ενταγμένοι σε οργανώσεις οι οποίες μάχονταν για την ορθολογική σεξουαλική μεταρρύθμιση. Όμως οι οργανώσεις αυτές απέφευγαν μονίμως το κεντρικό στοιχείο του προβλήματος — τη λαχτάρα για σεξουαλική ευτυχία. Η πολύχρονη εργασία μου με τις λαϊκές μάζες με δίδαξε ότι αυτό ακριβώς το πρόβλημα ήθελαν να συζητήσουν. Απογοητεύονταν όταν τους προσέφεραν ακαδημαϊκές διαλέξεις περί δημογραφικού, αντί να τους εξηγήσουν πώς να αναθρέψουν τα παιδιά τους ώστε να είναι γεμάτα ζωντάνια, πώς να αντεπεξέλθουν οι έφηβοι στις σεξουαλικές και οικονομικές τους ανάγκες και πώς να αντιμετωπίσουν τις τυπικές συγκρούσεις τους οι παντρεμένοι. Ήταν σαν να διαισθάνονταν οι λαϊκές μάζες ότι οι υποδείξεις περί «ερωτικών τεχνικών» τύπου Βαν ντε Βέλντε, αν και εμπορικά επιτυχημένες, στην πραγματικότητα δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που έψαχναν, ούτε ήταν αρεστές. Έτσι λοιπόν οι απογοητευμένες λαϊκές μάζες έτρεξαν στον Χίτλερ ο οποίος, αν και με μυστικιστικό τρόπο, απευθυνόταν στις ζωτικές τους δυνάμεις. Τα κηρύγματα περί ελευθερίας οδηγούν σε φασισμό εκτός και αν γίνει μια συνεπής και αποφασιστική προσπάθεια να καλλιεργηθεί στις λαϊκές μάζες η προθυμία να αναλάβουν την ευθύνη για την καθημερινή ζωή και αν υπάρξει ένας εξίσου συνεπής και αποφασιστικός αγώνας να εδραιωθούν οι κοινωνικές προϋποθέσεις γι’ αυτήν την υπευθυνότητα.

Ο γερμανικός επιστημονικός κόσμος αγωνίστηκε επί δεκαετίες για τον διαχωρισμό της έννοιας της σεξουαλικότητας από την έννοια της τεκνοποίησης. Ο αγώνας αυτός δεν προσέφερε τίποτα στους εργαζόμενους, επειδή ήταν καθαρά ακαδημαϊκής φύσης και επομένως χωρίς καμία κοινωνική επίπτωση. Ήρθε τώρα ο Χίτλερ και υποσχέθηκε να θέσει ως βασική αρχή του πολιτιστικού του προγράμματος την ιδέα της τεκνοποίησης και όχι της ευτυχίας στον έρωτα. Διαπαιδαγωγημένες να ντρέπονται να λένε τα πράγματα με το όνομά τους, και αναγκασμένες από όλες τις πλευρές του κοινωνικού συστήματος να λένε «ευγονική ανώτερη αναπαραγωγή» ενώ στην πραγματικότητα εννοούσαν «ευτυχία στον έρωτα», οι μάζες έτρεξαν στον Χίτλερ επειδή πρόσθετε ένα ισχυρό, αν και παράλογο, συναίσθημα στην παλιά αντίληψη. Οι αντιδραστικές έννοιες σε συνδυασμό με επαναστατική διέγερση παράγουν φασιστικά αισθήματα.

Η Εκκλησία κηρύττοντας την «μετά θάνατον ευτυχία» και βασιζόμενη στην έννοια της αμαρτίας, είχε φυτέψει βαθιά στην ανθρώπινη δομή την απόλυτη εξάρτηση από μια υπερφυσική, παντοδύναμη φιγούρα. Η παγκόσμια οικονομική κρίση μεταξύ του 1929 και του 1933 έφερε, από την άλλη μεριά, τις λαϊκές μάζες αντιμέτωπες με μια πικρή εγκόσμια συμφορά. Ήταν αδύνατον, είτε ατομικά είτε κοινωνικά να αντεπεξέλθουν. Εμφανίστηκε ο Χίτλερ δηλώνοντας ότι είναι ένας εγκόσμιος, παντοδύναμος και παντογνώστης Φίρερ ο οποίος, ελέω Θεού, μπορούσε να εξαλείψει αυτή την επίγεια δυστυχία. Αυτή η συγκυρία προσήλκυσε νέες μάζες λαού, δηλαδή εκείνους τους ανθρώπους που ασφυκτιούσαν εξαιτίας αφενός της προσωπικής τους αδυναμίας και αφετέρου της πραγματικής ικανοποίησης που τους προσέφερε η ιδέα της μετά θάνατον ευτυχίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένας επίγειος θεός που τους επέτρεπε να φωνάξουν «Χάιλ» με όλη τους τη δύναμη είχε μεγαλύτερη συναισθηματική σημασία από έναν Θεό που δεν μπορούσαν να δουν και δεν τους βοηθούσε πλέον, ακόμα και συναισθηματικά. Η σαδιστική αγριότητα σε συνδυασμό με τον μυστικισμό παράγει φασιστική νοοτροπία.

Η Γερμανία αγωνιζόταν χρόνια στα σχολεία και τα πανεπιστήμια για την εδραίωση ενός φιλελεύθερου εκπαιδευτικού συστήματος, για την εκούσια πρόοδο και για την αυτοδιάθεση των μαθητών. Στο ευρύτερο πεδίο της εκπαίδευσης, οι αρμόδιες δημοκρατικές αρχές έμεναν προσκολλημένες στην αρχή της αυταρχικότητας, η οποία αφενός ενστάλαζε στους μαθητές τον φόβο της εξουσίας και αφετέρου εμμέσως τους υποκινούσε να εμπλέκονται σε διάφορες παράλογες μορφές εξέγερσης. Οι φιλελεύθερες εκπαιδευτικές οργανώσεις δεν απολάμβαναν καμίας κοινωνικής προστασίας. Αντιθέτως, ήταν πλήρως εξαρτημένες από ιδιώτες οικονομικούς χορηγούς, πέραν του γεγονότος ότι ήταν εκτεθειμένες σε σοβαρότατους κινδύνους. Δεν ήταν λοιπόν παράξενο ότι αυτά τα καινοφανή κινήματα προς την μη καταναγκαστική αναδόμηση των λαϊκών μαζών παρέμεναν σταγόνα στον ωκεανό. Η νεολαία συστρατευόταν με τον Χίτλερ κατά χιλιάδες. Ο Χίτλερ δεν τους επιβάρυνε με καμία ευθύνη. Επένδυε απλώς στη δομή τους, η οποία είχε προηγουμένως διαμορφωθεί από τις αυταρχικές οικογένειες. Ο Χίτλερ θριάμβευσε στο κίνημα της νεολαίας επειδή η δημοκρατική κοινωνία δεν έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να εκπαιδεύσει τους νέους να ζήσουν μια ελεύθερη και υπεύθυνη ζωή.

Στη θέση της εκούσιας προόδου, ο Χίτλερ υποσχέθηκε την καταναγκαστική πειθαρχία και την υποχρεωτική εργασία. Αρκετά εκατομμύρια Γερμανών εργατών και υπαλλήλων τον ψήφισαν. Οι δημοκρατικοί θεσμοί όχι μόνο απέτυχαν να ελέγξουν την ανεργία, αλλά έδειξαν ότι σαφώς φοβήθηκαν όταν ήρθε η ώρα να διδάξουν τις μάζες των εργαζομένων πώς να αναλάβουν την ευθύνη των εργασιακών τους επιτευγμάτων. Διαπαιδαγωγημένοι να μην καταλαβαίνουν τίποτα από την εργασιακή διαδικασία (στην πραγματικότητα εμποδιζόμενοι να την κατανοήσουν), συνηθισμένοι να αποκλείονται από κάθε συμμετοχή στον έλεγχο της παραγωγής και να περιορίζονται απλώς στην παραλαβή του μισθού, τα εκατομμύρια αυτά των εργατών και υπαλλήλων αποδέχθηκαν εύκολα το παλιό καθεστώς σε εντατικοποιημένη μορφή. Μπορούσαν πλέον να ταυτιστούν με «το κράτος» και «το έθνος», που ήταν «σπουδαία και δυνατά». Ο Χίτλερ δήλωνε ανοιχτά στα κείμενα και στις ομιλίες του ότι εφόσον οι λαϊκές μάζες μοιάζουν με τα παιδιά και τις γυναίκες, επαναλαμβάνουν απλώς αυτό που τους υπαγορεύεται. Οι λαϊκές μάζες τον επευφημούσαν, επειδή στο πρόσωπό του βρήκαν τον άνδρα που θα τους προστάτευε.

Ο Χίτλερ απαιτούσε όλες οι επιστήμες να συμμορφωθούν με την ιδέα της «φυλής». Μεγάλα τμήματα του γερμανικού επιστημονικού κόσμου υπέκυψαν σ’ αυτή την απαίτηση, διότι η φυλετική θεωρία προήρχετο από τη μεταφυσική θεωρία της κληρονομικότητας. Η θεωρία αυτή, με τις έννοιες των «κληρονομούμενων ουσιών» και των «προδιαθέσεων» που πρεσβεύει, είναι εκείνη που έχει επανειλημμένα βοηθήσει την επιστήμη να αποφύγει την ευθύνη της κατανόησης των λειτουργιών της ζωής «εν τω γίγνεσθαι» και της κοινωνικής προέλευσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Κάθε φορά που εμφανιζόταν κάποια δήλωση ότι ο καρκίνος, η νεύρωση ή η ψύχωση είναι κληρονομικά, ο κόσμος συνήθως πίστευε ότι άκουγε σπουδαίες απόψεις. Η φασιστική φυλετική θεωρία είναι απλώς μια επέκταση των βολικών για την περίπτωση θεωριών περί κληρονομικότητας.

Κανένα άλλο δόγμα του γερμανικού φασισμού δεν ήταν τόσο αποτελεσματικό να εμπνέει τις λαϊκές μάζες όσο το «σφρίγος του γερμανικού αίματος» και η «καθαρότητά» του. Καθαρότητα του γερμανικού αίματος σήμαινε απαλλαγή από τη «σύφιλη», την «εβραϊκή μόλυνση». Σε όλους μας ανεξαιρέτως υπάρχει ένας βαθύς φόβος για τα αφροδίσια νοσήματα. Είναι μια μετάθεση του παιδικού γενετήσιου άγχους. Καταλαβαίνουμε επομένως γιατί οι λαϊκές μάζες έτρεξαν στον Χίτλερ, που τους υποσχέθηκε «καθαρότητα αίματος». Κάθε άνθρωπος αισθάνεται μέσα του αυτό που ονομάζεται «κοσμικά ή ωκεάνια αισθήματα». Η στεγνή ακαδημαϊκή επιστήμη θεωρούσε τον εαυτό της πολύ ανώτερο για να ασχοληθεί με τέτοιου είδους μυστικιστικά θέματα. Όμως, η κοσμική ή ωκεάνια λαχτάρα που νιώθουν οι άνθρωποι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση της οργασμικής λαχτάρας τους για ζωή. Ο Χίτλερ απευθύνθηκε σ’ αυτή τη λαχτάρα, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι λαϊκές μάζες ακολούθησαν εκείνον και όχι τους στεγνούς ορθολογιστές, που προσπάθησαν να πνίξουν αυτά τα αδιόρατα συναισθήματα της ζωής με οικονομικές στατιστικές.

Από τα παλιά χρόνια, η «διαφύλαξη της οικογένειας» υπήρξε ως αφηρημένο σύνθημα στην Ευρώπη, πίσω από το οποίο κρύφτηκαν οι πιο αντιδραστικές σκέψεις και πράξεις. Όποιος επέκρινε την καταναγκαστική αυταρχική οικογένεια, διαχωρίζοντάς την από τη φυσική σχέση αγάπης μεταξύ παιδιών και γονέων ήταν «εχθρός της πατρίδας», «καταστροφέας του ιερού θεσμού της οικογένειας» και αναρχικός. Καθώς η Γερμανία βιομηχανοποιείτο όλο και περισσότερο, οι οικογενειακοί δεσμοί ήρθαν σε οξεία σύγκρουση με αυτή τη συλλογική βιομηχανοποίηση. Δεν υπήρχε επίσημη οργάνωση που να τολμούσε να επισημάνει τα νοσηρά στοιχεία στην οικογένεια και να αναλάβει να επιλύσει το πρόβλημα της γονικής καταπίεσης των παιδιών, του οικογενειακού μίσους κ.λπ. Στην τυπική αυταρχική γερμανική οικογένεια, ιδιαίτερα της επαρχίας και των μικρών πόλεων, η φασιστική νοοτροπία εκκολάπτετο σε εκατομμύρια ανθρώπους. Οι οικογένειες αυτές διαπαιδαγωγούσαν τα παιδιά με πρότυπο το καταναγκαστικό καθήκον, την απάρνηση των ενστίκτων και την απόλυτη υπακοή στην εξουσία, πράγματα που ο Χίτλερ εκμεταλλεύτηκε ευφυέστατα. Ασπαζόμενος τη «διαφύλαξη της οικογένειας» και ταυτόχρονα με τις ομάδες νεολαίας που διατηρούσε απομακρύνοντας τους νέους από αυτήν, ο φασισμός άφηνε έδαφος και για τους οικογενειακούς δεσμούς και για την εξέγερση εναντίον της οικογένειας. Τονίζοντας τη συναισθηματική ταύτιση «οικογένειας», «έθνους» και «κράτους», ο φασισμός έκανε εφικτή την ομαλή μετάβαση από τη δομή της οικογένειας στη δομή του φασιστικού κράτους. Στην πραγματικότητα, κανένα πρόβλημα της οικογένειας δεν επιλύθηκε με αυτό τον τρόπο, ούτε κάποια από τις πραγματικές ανάγκες του έθνους, βοήθησε όμως τις λαϊκές μάζες να μεταβιβάσουν τους οικογενειακούς δεσμούς τους από την καταναγκαστική οικογένεια σε μια ευρύτερη «οικογένεια», στο «έθνος». Τα δομικά θεμέλια γι’ αυτή τη μεταβίβαση είχαν προετοιμαστεί καλά επί χιλιάδες χρόνια. Η «Μητέρα Γερμανία» και ο «Πατέρας-θεός Χίτλερ» έγιναν σύμβολα των βαθιά ριζωμένων νηπιακών συναισθημάτων. Η ταύτιση κάθε πολίτη με το «ισχυρό και μοναδικό γερμανικό έθνος» —ανεξάρτητα πόσο ασήμαντο ή δυστυχισμένο θεωρούσε τον εαυτό του— σήμαινε κάτι, έστω και ως ψευδαίσθηση. Τελικά, το ενδιαφέρον για τη «φυλή» κατάφερε να απορροφήσει και να αποκρύψει την αποδεσμευμένη σεξουαλικότητα. Οι έφηβοι μπορούσαν πλέον να συνουσιάζονται προφασιζόμενοι ότι τεκνοποιούσαν προς όφελος της φυλετικής αναπαραγωγής.

Δεν ήταν μόνο ότι οι φυσικές ζωτικές δυνάμεις του ανθρώπου παρέμειναν θαμμένες. Αναγκάζονταν τώρα να εκφραστούν με πολύ πιο μεταμφιεσμένες μορφές σε σχέση με κάθε άλλη φορά. Αποτέλεσμα αυτής της «επανάστασης του παραλόγου» ήταν η αύξηση σε πρωτόγνωρο μέγεθος των αυτοκτονιών και της δυστυχίας που οφειλόταν στην κοινωνική κατάσταση και την υγιεινή των μαζών της Γερμανίας. Ο θάνατος δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στον πόλεμο για την τιμή της γερμανικής φυλής αποτελεί την αποθέωση αυτού του χορού μαγισσών.

Οι διώξεις των Εβραίων ήταν αναπόσπαστο τμήμα της λαχτάρας για «καθαρότητα του αίματος», δηλαδή καθαρότητα από αμαρτίες. Οι Εβραίοι προσπάθησαν να εξηγήσουν ή να αποδείξουν ότι και οι ίδιοι είχαν αυστηρούς κώδικες ηθικής, ότι και αυτοί ήταν εθνικιστές, ότι και αυτοί ήταν «Γερμανοί». Υπήρξαν ανθρωπολόγοι, πολέμιοι του Χίτλερ, που βασιζόμενοι σε μετρήσεις κρανίων προσπάθησαν να αποδείξουν ότι οι Εβραίοι δεν ήταν κατώτερη φυλή. Χριστιανοί και ιστορικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν ότι ο Χριστός ήταν εβραϊκής καταγωγής. Όμως στον διωγμό των Εβραίων, τα ορθολογικά ερωτήματα δεν έπαιξαν κανέναν ρόλο. Το θέμα δεν ήταν δηλαδή κατά πόσον οι Εβραίοι ήταν αξιοπρεπείς, αν ήταν φυλετικά κατώτεροι ή αν είχαν αποδεκτούς κρανιακούς δείκτες. Όλα αυτά δεν είχαν καμία σχέση με το ζήτημα. Επρόκειτο για κάτι εντελώς διαφορετικό. Επί αυτού ακριβώς του σημείου αποδείχθηκε η αξία της συνέπειας και ορθότητας της συλλογιστικής της σεξουαλικής οικονομίας.

Όταν ο φασίστας λέει «Εβραίος», αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη παράλογη συναίσθηση. Εντελώς ανορθολογικά, ο «Εβραίος» αντιπροσωπεύει τον «λεφτά», τον «τοκογλύφο», τον «καπιταλιστή». Αυτή η αντίληψη επιβεβαιώνεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει η ψυχολογία του βάθους τους Εβραίους και τους μη Εβραίους. Σε βαθύτερο επίπεδο, η έννοια «Εβραίος» σημαίνει «βρώμικος», «αισθησιακός», «σεξουαλικά ζωώδης» αλλά επίσης και «Σάιλοκ»,[2] «ευνουχιστής», «δολοφόνος». Επειδή ο φόβος προς τη φυσική σεξουαλικότητα είναι εξίσου βαθύς με την απέχθεια προς τη διεστραμμένη σεξουαλικότητα, είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι ο επιδέξια πραγματοποιηθείς διωγμός των Εβραίων αναμόχλευσε τις βαθύτατες σεξουαλικές αμυντικές λειτουργίες όσων ανθρώπων είχαν μεγαλώσει με σεξουαλικά ανώμαλο τρόπο. Η χρησιμοποίηση της έννοιας «Εβραίος» έκανε εφικτή την πλήρη ενσωμάτωση της αντικαπιταλιστικής και αντισεξουαλικής στάσης των λαϊκών μαζών στον μηχανισμό του φασιστικού χείμαρρου. Η ασυνείδητη λαχτάρα για σεξουαλική χαρά στη ζωή και σεξουαλική αγνότητα σε συνδυασμό με τον φόβο προς τη φυσική σεξουαλικότητα και τη φρίκη προς τη διεστραμμένη σεξουαλικότητα, παράγει φασιστικό, σαδιστικό αντισημιτισμό. Η λέξη «Γάλλος» έχει για τον Γερμανό το ίδιο νόημα που έχουν οι λέξεις «Εβραίος» και «μαύρος» για τον ασυνείδητα φασίστα Άγγλο. «Εβραίος», «Γάλλος» και «μαύρος» σημαίνουν «σεξουαλικά αισθησιακός».

Αυτοί ήταν οι ασυνείδητοι παράγοντες που βοήθησαν τον επί σεξουαλικών θεμάτων προπαγανδιστή του εικοστού αιώνα, τον σεξουαλικά ψυχοπαθή και διεστραμμένο εγκληματία Γιούλιους Στράιχερ να βάλει το περιοδικό του Der Stürmer (Ο Εισβολέας), στα χέρια εκατομμυρίων Γερμανών εφήβων και ενηλίκων. Στις σελίδες του Stürmer έγινε σαφές, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, ότι η σεξουαλική υγιεινή είχε πάψει να είναι πρόβλημα των ιατρικών κοινοτήτων. Είχε μάλλον γίνει κοινωνικό ζήτημα αποφασιστικής σημασίας. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν αποτελούν ικανό δείγμα της φαντασίας του Στράιχερ. Παραθέτονται από τεύχη του Stürmer που κυκλοφόρησαν το 1934:

Ο Χέλμουτ Ντάουμπε, 20 ετών, είχε μόλις τελειώσει το λύκειο και θα σπούδαζε στο πανεπιστήμιο. Γύρω στις 2 τα ξημερώματα επέστρεφε στο σπίτι του. Στις πέντε το πρωί, οι γονείς του τον βρήκαν νεκρό στον δρόμο έξω από την πολυκατοικία τους. Ο λαιμός του είχε κοπεί τελείως και το πέος του είχε αφαιρεθεί. Δεν υπήρχε καθόλου αίμα. Τα χέρια του δύστυχου νέου είχαν αφαιρεθεί. Είχε δεχθεί αρκετές μαχαιριές στην κοιλιά.

Μια μέρα ο γέρο-Εβραίος χίμηξε στην ανυποψίαστη νεαρή μη Εβραία στη σοφίτα, τη βίασε και την κακοποίησε. Περνούσε ο καιρός και έμπαινε κρυφά στο δωμάτιό της, το οποίο δεν είχε κλειδαριά.

Ένα νεαρό ζευγάρι βγήκε περίπατο έξω από το Πάντερμπορν και βρήκε ένα κομμάτι σάρκας στο δρόμο. Κοιτάζοντας προσεκτικότερα, ανακάλυψαν με φρίκη ότι επρόκειτο για επιδέξια αποκομμένο τμήμα γυναικείων γεννητικών οργάνων.

Ο Εβραίος είχε κόψει [το σώμα] σε κομμάτια του μισού κιλού. Μαζί με τον πατέρα του, τα είχε σκορπίσει σε όλη την περιοχή. Βρέθηκαν σε ένα δασάκι, σε χωράφια, σε ρυάκια, σε μια λιμνούλα, σε ένα χείμαρρο, σε μια υδρορροή και στον βόθρο. Τα κομμένα στήθη βρέθηκαν στον αχυρώνα.

Ενώ ο Μωυσής στραγγάλισε το παιδί με ένα μαντίλι, ο Σαμουήλ έκοψε με ένα μαχαίρι ένα κομμάτι από μάγουλό του. Οι άλλοι μάζευαν το αίμα σε μια λεκάνη, ενώ ταυτόχρονα τρυπούσαν το γυμνό θύμα με βελόνες…

Η αντίσταση της γυναίκας δεν ήταν ικανή να ξεδιψάσει τη λαγνεία του. Το αντίθετο. Προσπάθησε να κλείσει το παράθυρο για να μην βλέπουν οι γείτονες. Άγγιξε πάλι τη γυναίκα με τον πρόστυχο, τυπικά εβραϊκό τρόπο… Την έπεισε γρήγορα να πάψει να είναι τόσο σεμνότυφη. Έκλεισε όλα τα παράθυρα και κλείδωσε την πόρτα. Τα λόγια και οι πράξεις του έγιναν όλο και πιο ξεδιάντροπα. Στρίμωχνε συνεχώς το θύμα του στη γωνία. Οι διαμαρτυρίες δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα. Όταν εκείνη απείλησε να φωνάξει βοήθεια, γέλασε. Έσπρωξε τη γυναίκα στο κρεβάτι. Ξεστόμισε τις πιο αισχρές και πρόστυχες λέξεις. Τότε όρμησε πάνω της σαν τίγρης και ολοκλήρωσε το διαβολικό του έργο.

Μέχρι τώρα, πολλοί αναγνώστες αυτής του περιοδικού πίστευαν χωρίς αμφιβολία ότι όταν μιλούσα για την ψυχική πανούκλα υπερέβαλλα. Μπορώ μόνο να τους διαβεβαιώσω ότι δεν εισάγω αυτή την έννοια επιπόλαια, ούτε πρόκειται για κάποιο σχήμα λόγου. Είμαι απολύτως σοβαρός περί του θέματος. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων επτά ετών, το Stürmer δεν έχει απλώς εκατομμύρια φορές ενισχύσει αποτελεσματικά το γενετήσιο άγχος ευνουχισμού των γερμανικών λαϊκών μαζών που το έχουν διαβάσει. Πολύ περισσότερο και πέρα από αυτό υποκίνησε και τροφοδότησε τις διεστραμμένες φαντασιώσεις που υπολανθάνουν σε όλους μας. Μετά την πτώση των βασικών υπευθύνων της διαιώνισης της ψυχικής πανούκλας στην Ευρώπη, δεν έχει φανεί ακόμα ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Δεν πρόκειται για πρόβλημα της Γερμανίας αλλά για διεθνές, καθόσον η λαχτάρα για αγάπη και ο φόβος της γενετησιότητας είναι υπερεθνικά φαινόμενα. Στη Σκανδιναβία, ζήτησαν να με συναντήσουν φασίστες έφηβοι οι οποίοι είχαν καταφέρει να διατηρήσουν κάποια ίχνη φυσικής αίσθησης της ζωής και με ρώτησαν ποιαν στάση έπρεπε να κρατήσουν προς τον Στράιχερ, προς τη φυλετική θεωρία και προς τις άλλες «ομορφιές». Όπως μου είπαν, κάτι δεν πήγαινε καλά. Έχω συνοψίσει τα απαραίτητα μέτρα σε μια σύντομη περίληψη, την οποία θέλω να παραθέσω εδώ:

Τι πρέπει να κάνουμε;

Γενικά: Αυτή η αντιδραστική βρομιά πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια καλά οργανωμένη και αντικειμενικά ορθή αποσαφήνιση της διαφοράς μεταξύ νοσηρής και υγιούς σεξουαλικότητας. Ο μέσος άνθρωπος θα καταλάβει τη διαφορά επειδή ενστικτωδώς την νιώθει. Κάθε μέσος άνθρωπος ντρέπεται για τις διεστραμμένες, παθολογικές του ιδέες για τη σεξουαλικότητα και επιθυμεί διαύγεια, βοήθεια και φυσική σεξουαλική ικανοποίηση.

Πρέπει να διαλευκάνουμε το ζήτημα και να βοηθήσουμε τους ανθρώπους!

Συλλέξτε κάθε υλικό που αποκαλύπτει σε κάθε λογικό άνθρωπο τον πορνογραφικό χαρακτήρα του στραϊχερισμού. Διακινήστε το με τη μορφή φυλλαδίων! Το υγιές σεξουαλικό ενδιαφέρον των μαζών πρέπει να αφυπνιστεί, να γίνει συνειδητό και να υποστηριχτεί.

Συλλέξτε και διακινήστε κάθε υλικό που αποδεικνύει στον κόσμο ότι ο Στράιχερ και οι συνεργάτες του είναι ψυχοπαθείς και διαπράττουν θανάσιμα εγκλήματα εναντίον της υγείας του έθνους! Άνθρωποι σαν τον Στράιχερ υπάρχουν παντού στον κόσμο.

Αποκαλύψτε το μυστικό της επιρροής του Στράιχερ στις μάζες: υποκινεί παθολογικές φαντασιώσεις. Οι άνθρωποι ευχαρίστως θα αγοράσουν και θα διαβάσουν καλό εκπαιδευτικό υλικό.

Ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπιστεί η παθολογική σεξουαλικότητα που αποτελεί το υπόβαθρο της φυλετικής θεωρίας του Χίτλερ και των εγκλημάτων του Στράιχερ είναι να εξοικειώσουμε τον κόσμο με τις φυσικές, υγιείς διαδικασίες και τρόπους συμπεριφοράς της σεξουαλικής ζωής. Οι άνθρωποι θα καταλάβουν αμέσως τη διαφορά και θα εκδηλώσουν έντονο ενδιαφέρον, μόλις κατανοήσουν αυτό που πραγματικά θέλουν αλλά φοβούνται να εκφράσουν. Μεταξύ άλλων:

α. Απόλυτη προϋπόθεση για μια υγιή και ικανοποιητική σεξουαλικότητα είναι να μπορεί κάθε άνθρωπος να βρεθεί μόνος και ανενόχλητος με τον ερωτικό του σύντροφο. Πρέπει επομένως να υπάρχει μέριμνα ώστε να έχουν διαμέρισμα όσοι το χρειάζονται, συμπεριλαμβανομένων των νέων.

β. Η σεξουαλική ικανοποίηση δεν είναι ταυτόσημη με την αναπαραγωγή. Ο υγιής άνθρωπος θα συνευρεθεί σεξουαλικά περίπου τρεις με τέσσερις χιλιάδες φορές στη διάρκεια της ζωής του, αλλά θα αποκτήσει κατά μέσον όρο μόνο δύο με τρία παιδιά. Τα αντισυλληπτικά μέτρα είναι απολύτως απαραίτητα για τη σεξουαλική υγεία.

γ. Εξαιτίας της καταπίεσης της σεξουαλικότητας κατά την ανατροφή τους, η συντριπτική πλειοψηφία ανδρών και γυναικών είναι σεξουαλικά διαταραγμένοι, δηλαδή παραμένουν ανικανοποίητοι από τη συνουσία. Είναι επομένως απαραίτητο να ιδρυθεί επαρκής αριθμός κλινικών για την αντιμετώπιση των σεξουαλικών διαταραχών. Η ορθολογική, θετική προς τη σεξουαλικότητα σεξουαλική εκπαίδευση είναι επιτακτική ανάγκη.

δ. Η νεολαία αρρωσταίνει από τις συγκρούσεις που νιώθει κατά τον αυνανισμό. Μόνο η απαλλαγμένη από αισθήματα ενοχής αυτοϊκανοποίηση δεν είναι επιζήμια για την υγεία του ατόμου. Η νεολαία έχει δικαίωμα σε μια ευτυχισμένη σεξουαλική ζωή υπό τις καλύτερες συνθήκες. Η παρατεταμένη σεξουαλική εγκράτεια είναι κατηγορηματικά επιβλαβής. Οι παθολογικές φαντασιώσεις εξαφανίζονται μόνο με την ικανοποιητική σεξουαλικότητα.

Αγωνιστείτε γι’ αυτό το δικαίωμα!

Γνωρίζω ότι μόνο τα φυλλάδια και οι διευκρινίσεις δεν αρκούν. Αυτό που χρειάζεται είναι γενικευμένη, κοινωνικά προστατευόμενη, εργασία επί της ανθρώπινης δομής που παράγει την ψυχική πανούκλα και δίνει τη δυνατότητα σε ψυχοπαθείς να ενεργούν ως δικτάτορες και σε ανθρώπους που προπαγανδίζουν εκμεταλλευόμενοι σεξουαλικά ζητήματα να δηλητηριάζουν τη ζωή όλων. Με λίγα λόγια, αυτό που χρειαζόμαστε είναι η απελευθέρωση και η κοινωνική προστασία της φυσικής σεξουαλικότητας των λαϊκών μαζών.

Το 1930, η ανθρώπινη σεξουαλικότητα ήταν ένα ζήτημα της κοινωνίας, που συζητούσαν αμφιβόλου ποιότητας μεταρρυθμιστικές ομάδες. Σήμερα, στο 1940, έχει μετατραπεί σε κρίσιμο κοινωνικό πρόβλημα. Αν είναι σωστό ότι ο φασισμός κατάφερε να εκμεταλλευτεί παράλογα τη σεξουαλική λαχτάρα των λαϊκών μαζών και επιτυγχάνοντάς το δημιούργησε χάος, τότε πρέπει να είναι επίσης σωστό ότι οι διαστροφές που επέτρεψε να ξεσπάσουν μπορούν να ελεγχθούν μέσω της καθολικής ορθολογικής λύσης του σεξουαλικού προβλήματος.

Τα γεγονότα που συνέβησαν μεταξύ του 1930 και του 1940 στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με την πληθώρα των προβλημάτων πνευματικής υγείας που τα συνόδευσε, επιβεβαίωσαν τη θέση που είχα υποστηρίξει κατά τις συζητήσεις μου με τον Φρόιντ. Το οδυνηρό σ’ αυτήν την επιβεβαίωση ήταν πόσο ανίσχυρος αισθανόμουν και πόσο πεπεισμένος ότι οι φυσικές επιστήμες απείχαν πάρα πολύ από την πραγματική κατανόηση αυτού που στο παρόν βιβλίο [Η λειτουργία του οργασμού] ονομάζω «βιολογικό πυρήνα» της δομής του χαρακτήρα.

Τόσο ως άνθρωποι όσο και ως γιατροί και εκπαιδευτικοί, η θέση μας σε σχέση με τις βιολογικές παρεκκλίσεις της ζωής είναι το ίδιο απελπιστική όσο ήταν η θέση ενός ατόμου στον Μεσαίωνα σε σχέση με τις μολυσματικές ασθένειες. Ταυτόχρονα όμως, ήμαστε σίγουροι ότι η εμπειρία της φασιστικής πανούκλας θα κινητοποιήσει τις δυνάμεις του κόσμου που απαιτούνται για να κατανοηθεί αυτό το πρόβλημα του πολιτισμού.

Οι φασίστες ισχυρίζονται ότι θα φέρουν σε πέρας τη «βιολογική επανάσταση». Η αλήθεια είναι ότι ο φασισμός αποκαλύπτει πλήρως το γεγονός ότι η λειτουργία της ζωής στον άνθρωπο έχει γίνει πλέον νευρωτική. Από την άποψη των μαζών που τον ακολουθούν, είναι αναμφίβολο ότι στον φασισμό επενεργεί μια άκαμπτη θέληση για ζωή. Αλλά οι μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται αυτή η θέληση για ζωή αποκαλύπτουν σαφέστατα τις συνέπειες μιας παμπάλαιας ψυχικής υποδούλωσης. Με τον φασισμό, ξέσπασαν μόνο οι διεστραμμένες παρορμήσεις. Ο μεταφασιστικός κόσμος θα κάνει τη βιολογική επανάσταση την οποία ο φασισμός δεν παρήγαγε αλλά κατέστησε αναγκαία.

[1]    στεμ: «Χορός του Αγίου Βίτο» όπως συχνά ονομάζεται η ασθένεια «χορεία του Sydenham», η οποία «… χαρακτηρίζεται από ακούσιες κινήσεις, προοδευτικά σοβαρότερης μορφής, που επηρεάζουν όλες τις κινητικές δραστηριότητες» (Ιατρικό Λεξικό Dorlands, εκδόσεις Πασχαλίδης, Αθήνα, 1997).

[2]    στεμ: Σάιλοκ: Ο γνωστός τοκογλύφος του θεατρικού έργου του Σαίξπηρ με τίτλο «Ο έμπορος της Βενετίας».